Ο κατάδικος

"Καταπληκτική αφήγηση."

"Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, γιατί μας δείχνει πόσο "εύκολο" τελικά είναι να ξεφύγει κάποιος και να εγκληματίσει. Και ακόμη περισσότερο μας δείχνει πως ακόμη και ένας εγκληματίας, μπορεί τελικά να είναι το "θύμα" και όχι ο θύτης. Αξίζει και με το παραπάνω μια ακρόαση."

"Θα ήθελα να είχα και άλλα αστέρια για να μπορώ να τα βάλω σε αυτό το βιβλίο ! Και στον αφηγητή!"

"Εξαιρετικό ανάγνωσμα. Εκπληκτικός αφηγητής!"

"Το 1919 ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης γράφει τον "Κατάδικο", στον οποίο ακτινογραφεί με απόλυτη λεπτομέρεια τις συνθήκες ζωής και τα ήθη της εποχής του. Το πολιτικό σύστημα, η δικαιοσύνη, οι νοοτροπίες της κοινωνίας, οι σχέσεις των δύο φύλων, οι φυλετικές διακρίσεις, τίποτα δεν ξεφεύγει από την κριτική ματιά και την υπέροχη πένα του. Η Μαργαρίτα και ο αμοραλιστής Πέτρος Πέπονας, το παράνομο ζευγάρι, συναντιέται κρυφά σε μια "απόμερη κατοικία" επί πέντε χρόνια. Ξαφνικά μια νύχτα δολοφονείται ο άντρας της Μαργαρίτας, ο Γιώργης Αράθυμος, σε έναν απόμερο δρόμο και για το έγκλημα καταδικάζεται ο "ζευγουλάτης" του σπιτιού του Αράθυμου, ο άκακος και υποταγμένος Τουρκόγιαννος. Είναι όμως ο πραγματικός ένοχος για το έγκλημα; Στο πλαίσιο του κεντρικού μύθου, εμπλέκονται και οι ιστορίες τριών γυναικείων μορφών... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Αλλάξτε παρακαλώ την περίληψη που δίνετε. "

"Συγκλονιστική γραφή ο Θεοτόκης!!! Μου άρεσε πολύ η αφήγηση! "

"Εκπληκτικό!!"

"Εξαιρετική αφήγηση"

"Καλό."

"3,5"

"Ακούγεται μονορούφι, η γλώσσα του είναι τόσο ζωντανή και η αφήγηση ταιριάζει στο ύφος του κειμένου."

"Καταλαβαίνω την λογοτεχνική αξία αλλά δε μου άρεσε! Το βαρέθηκα κάπως... Η αφήγηση εξαιρετική, 100 αστεράκια!"

"Τέλειο "

"Αριστοτεχνικά γραμμένη με υποδειγματική αφήγηση"

"Αριστούργημα."

"Ήταν απόγιομα κι είχε έρθει το χινόπωρο. Την αυλή της φυλακής έλουζε ο ήλιος στο βαθυγάλαζον ουρανό, όπου ανάλαφρα ανάλαφρα εταξίδευαν άσπρα διαβατάρικα σύννεφα. Κι οι κατάδικοι, συντροφιές συντροφιές, εκουβέντιαζαν μεταξύ τους, άλλοι όρθιοι, άλλοι καθισμένοι, άλλοι κάνοντας περίπατο. Μαζί τους δεν ήταν πλια ούτε ο Κάης, που 'χε λάβει τη χάρη του, ούτε ο αγιογράφος που μήνες πίσω είχε χτικιάσει, είχε μολύνει κι άλλους κατάδικους, κι είχε πεθάνει μονάχος μία νύχτα στο κελί του, ούτε ο κλέφτης που 'χε καταφέρει να φύγει από τη φυλακή κι είχε πάει να ζήσει με τα φυλαμένα χρήματά του. Κι από τους άλλους κάποιοι είχαν μετατεθεί σ' άλλες φυλακές, άλλοι ήταν ελεύτεροι, κι είχαν έρθει, αντίς, καινούρια πρόσωπα αυτές τες μέρες που το κακουργοδικείο πάλε εδούλευε, άλλοι για πολλά, άλλοι για λίγα χρόνια, ένας κιόλας για όλη του τη ζωή. Κι αυτήν την ώρα ο Τουρκόγιαννος ήταν μέσα στο κελί του κι είχε ξαπλωθεί στο σκληρό του κρεβάτι συλλογισμένος. Αυτός ξακολουθούσε πάντα το έργο του, μα η φυλακή το"

"Πολυ καλό. Κλασική αξία, ωραία ή μάλλον καταπληκτική αφήγηση. Ηθογραφία... ένα είδος που μάλλον βλέπουμε όλο κ πιο σπάνια στην σύγχρονη λογοτεχνία. Αλλά σίγουρα αξίζει!"

"Κλασικό "

"Υπέροχο το βιβλίο! Δικαίως το τελευταίο κεφάλαιο διδάσκεται στη Λογοτεχνία Β Λυκείου! Ο αφηγητής το απογείωσε! (Η περίληψη, που αναφέρετε, είναι ΑΣΧΕΤΗ με το έργο! Διορθώσετε την...)"

"Υπέροχο με άψογη αφήγηση!"