Το κυνήγι της άτακτης σαπουνόφουσκας

Μία ιστορία για τους φίλους, το θυμό και την αυτοπεποίθηση. Όλα τα ζωάκια ήταν μαζεμένα στην αυλή του σχολείου και κοίταζαν τη δασκάλα τους. Εκείνη κρατούσε στα χέρια της ένα δοχείο. Ένα μικρό μπουκαλάκι όπου με αυτό έφτιαχνε σαπουνόφουσκες.. Ο Χιονούλης, ο Γκριζούλης, το μικρό λυκάκι με τη φουντωτή ουρά, η αλεπουδίτσα με την λευκή μυτούλα, το κουνελάκι με την γκρι κοιλιά και ο κάστορας με τα κοφτερά δοντάκια ήταν γεμάτα ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Και ξαφνικά… Μία άτακτη σαπουνόφουσκα δημιουργήθηκε από τη δασκάλα τους… Και ήταν διαφορετική… Γιατί αυτήν την φορά, τα μικρά ζωάκια δεν έπαιζαν μαζί της.. Αντιθέτως έσπρωχναν το ένα το άλλο. Φώναζαν. Η άτακτη σαπουνόφουσκα ήταν λίγο στενοχωρημένη γιατί κανένας δεν έπαιζε μαζί της και ένιωθε μόνη. Από την άλλη όμως, έβλεπε πόσο εύκολα μπορεί να θυμώσει κάποιος.. Πόσο εύκολα μπορεί να μαλώσει, όταν δεν μιλάει τη στιγμή που πρέπει και όταν δεν διεκδικεί αυτό που θέλει ή αυτό που είναι δίκαιο.. Και τότε, ακούστηκε η φωνή της δασκάλας… Η κυρία αντιλόπη με τα μεγάλα κοκάλινα γυαλιά. «Σήμερα πήρατε ένα πολύ σημαντικό μάθημα… Μάθατε τι συμβαίνει όταν δεν μιλάτε με ειλικρίνεια το ένα στο άλλο τη στιγμή που πρέπει και γι’ αυτό που σας ενόχλησε… Γιατί να σας πω κάτι; Μιλάω και έχω φίλους δεν σημαίνει μόνο παίζω.. Σημαίνει πολύ πιο ουσιαστικά πράγματα . . .»
Το καινούργιο παραμύθι της ψυχολόγου Έλενας Σολταρίδου θα μας θυμίσει την αξία της επικοινωνίας και της φιλίας. . .